Του David M. Drucker
Ένα υγιές Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα απαντούσε σε αυτή την ιστορική αποδοκιμασία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές με συντριβή και ειλικρινή αυτοκριτική.
Οι ηγέτες του θα σχεδίαζαν μια νέα πορεία προς τα εμπρός και θα αποτίνασσαν τα στοιχεία εκείνα της ατζέντας του Λευκού Οίκου που ώθησαν τους Αμερικανούς ψηφοφόρους να δώσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας των ΗΠΑ σε ένα Δημοκρατικό Κόμμα το οποίο δεν εγκρίνουν καν και τόσο πολύ.
Συρρικνωμένο σε μια μειοψηφία στο Κογκρέσο και με τον κυβερνητικό του συνασπισμό αποδεκατισμένο - ακριβώς στην ώρα για το 2028 - αυτό το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα συγκροτούσε μια πιο ανθεκτική συμμαχία ψηφοφόρων, η οποία δεν θα εξαρτάται από τις ιδιοτροπίες ενός ναρκισσιστικού, αν και once-in-a-generation, πολιτικού ταλέντου.
Ωστόσο, οι Ρεπουμπλικανοί και ο ηγέτης τους δεν αποτελούν παράδειγμα πολιτικής ευρωστίας.
Εκείνοι εντός του κόμματος που ήταν πιο πιθανό να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα και να αναλάβουν το δύσκολο έργο της ανασύνταξης του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ηττήθηκαν σε βαθιά κόκκινες εκλογικές περιφέρειες της Βουλής, έδρες της Γερουσίας και θέσεις κυβερνητών που δεν έχουν εκλέξει ποτέ Δημοκρατικούς.
Οι μόνοι Ρεπουμπλικανοί που παρέμειναν όρθιοι ήταν προστατευμένοι, είτε από περιφέρειες με ευνοϊκή για αυτούς κομματική ανακατανομή των ορίων των εκλογικών περιφερειών, είτε από τη σθεναρή υποστήριξη των ψηφοφόρων τους στον Τραμπ, είτε από έναν συνδυασμό των δύο.
Το βραχυπρόθεσμο κίνητρο του κόμματος θα είναι να ακολουθήσει την γραμμή του προέδρου και να αντισταθεί στις προσπάθειες της νέας πλειοψηφίας των Δημοκρατικών να "αδρανοποιήσει" τον αρχιστράτηγο.
Έτσι λοιπόν, το μέλλον του κόμματος, άμεσο και μη, βρίσκεται στα χέρια του Τραμπ, και οι περισσότεροι εκλεγμένοι αξιωματούχοι θα εξακολουθούν να λαμβάνουν οδηγίες από τον Λευκό Οίκο.
Καθώς έφθαναν τα σοκαριστικά αποτελέσματα που έδειχναν ήττες στις μάχες για τη Γερουσία σε Άιοβα, Κάνσας, Οχάιο, Νότια Καρολίνα και Τέξας (το Τέξας!), ορισμένοι έμπειροι κομματικοί παράγοντες με τους οποίους μίλησα διαφώνησαν με την εκτίμησή μου και υποστήριξαν ότι οι συντετριμμένοι Ρεπουμπλικανοί του Κογκρέσου θα συνετιστούν, θα κρατήσουν αποστάσεις από τον Τραμπ και τελικά θα δώσουν τέλος στην τυφλή υποστήριξη της ατζέντας του στο Καπιτώλιο.
Ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί αναλυτές εικάζουν μάλιστα ότι ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει κάθε σχέδιο που μπορεί να είχε για τη διεκδίκηση του Λευκού Οίκου, για να μην αναφέρουμε τους επίδοξους υπουργούς.
Δεν είμαι τζογαδόρος. Αλλά αν ήμουν, δεν θα ρίσκαρα ούτε ένα σεντ σε αυτό το στοίχημα. Θα είναι δύσκολο για τους υποψήφιους του κόμματος για το 2028 να αντισταθούν στο δελεαστικό τραγούδι των Σειρήνων της πιστής, λαϊκιστικής MAGA (Make America Great Again) βάσης του προέδρου - και αυτό, αν τελικά εκδηλωθεί μια σοβαρή προσπάθεια απογαλακτισμού του κόμματος από τον Τραμπ.
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρόεδρος οδηγεί το κόμμα του στο χείλος του γκρεμού, μόνο και μόνο για να αναστηθεί τον Λάζαρο, επειδή αρνείται να παραδεχτεί την αποτυχία.
Αυτού του είδους το πείσμα εμπνέει τη συντηρητική βάση, που βλέπει στο πρόσωπό του έναν μαχητή και όχι κάποιον που αποφεύγει την ευθύνη.
"Δεν ήμουν εγώ στο ψηφοδέλτιο και αν ήμουν, θα είχαμε νικήσει ΜΕ ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΝΙΚΗ!" ανέφερε ο Τραμπ σε ανάρτησή του στο Truth Social τη νύχτα των εκλογών.
Εν τω μεταξύ, στρατηγικοί αναλυτές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος μου είπαν με μεγάλη βεβαιότητα ότι οι Δημοκρατικοί θα υπερεκτιμήσουν τις δυνάμεις τους και θα το παρακάνουν - όπως ακριβώς έκαναν και οι Ρεπουμπλικανοί - με αποτέλεσμα οι ψηφοφόροι να στραφούν ξανά προς τον Τραμπ και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ακριβώς στην ώρα για μια προεδρική εκστρατεία που τώρα, απρόσμενα, είναι γεμάτη ευκαιρίες.
Ο ισχυρισμός ότι οι Δημοκρατικοί θα υπερβούν τα όρια και θα προσφέρουν στους Ρεπουμπλικανούς την ευκαιρία να ανακάμψουν πολιτικά δεν είναι παράλογος.
Οι ΗΠΑ έχουν δει και τα δύο πολιτικά κόμματα να παρερμηνεύουν την αντίδραση των ψηφοφόρων μετά τις κάλπες.
Οι Δημοκρατικοί το έκαναν μετά τις νίκες το 2006 και το 2008.
Δύο χρόνια αργότερα, το 2010, ένα "κόκκινο κύμα" χάρισε στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα 63 περιφέρειες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και επτά έδρες στη Γερουσία κατά τις πρώτες ενδιάμεσες εκλογές του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.
Οι Ρεπουμπλικανοί έκανα το ίδιο λάθος στην πρώτη προεδρία του Τραμπ, τροφοδοτώντας ένα "μπλε κύμα" που ανέτρεψε 41 εκλογικές περιφέρειες της Βουλής στις ενδιάμεσες εκλογές του 2018.
Αδιαμφισβήτητα, εάν οι Δημοκρατικοί "ορμήσουν" στην παραπομπή του Τραμπ (impeachment) και νομοθετήσουν πάνω σε ζητήματα του "πολιτισμικού πολέμου" μόλις συγκροτηθεί το νέο Κογκρέσο τον Ιανουάριο, οι ψηφοφόροι θα απογοητευτούν πολύ γρήγορα.
Αναρωτιέμαι όμως αν οι Ρεπουμπλικανοί έχουν συνειδητοποιήσει την έκταση της καταστροφής που άφησε πίσω του ο 45ος και 47ος πρόεδρος αυτή την εβδομάδα - μια πολιτική καταστροφή που, όπως επισημαίνει ο αναλυτής δημοσκοπήσεων Σον Τρέντε, δεν έχει παρατηρηθεί από το 1974, στον απόηχο του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ που πλήγωσε σοβαρά το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Οι Ρεπουμπλικανοί δεν έχασαν απλώς μια έδρα στη Γερουσία στο Κάνσας για πρώτη φορά μετά από σχεδόν έναν αιώνα.
Οι Δημοκρατικοί φαίνονταν έτοιμοι να κερδίσουν μια έδρα στη Γερουσία στο Μισισίπι για πρώτη φορά από το 1982.
Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχασε πολιτείες, περιφέρειες και άλλα αξιώματα τα οποία ο Τραμπ και οι Ρεπουμπλικανοί προκάτοχοί του κέρδιζαν με διψήφια ποσοστά εδώ και χρόνια, αν όχι δεκαετίες.
Αυτό το αποτέλεσμα απαιτεί μια συνολική επανεκτίμηση της αμερικανικής πολιτικής και της αντίληψης των "μπλε πολιτειών - κόκκινων πολιτειών" που έχει εδραιωθεί στις ΗΠΑ εδώ και χρόνια.
Ο Τραμπ δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται και πολύ για κάτι τέτοιο. Και αν το παρελθόν αποτελεί οδηγό, αυτό σημαίνει ότι ούτε οι Ρεπουμπλικανοί θα ενδιαφερθούν. Ίσως χρειαστεί πρώτα να υποστούν κι άλλες ήττες.
Απόδοση - Επιμέλεια: Λυδία Ρουμποπούλου
Πηγή: capital.gr
