Πολλοί άνθρωποι έχουν σκεφτεί πόση αξιοπρέπεια θα διατηρήσουν εάν βρεθούν σε κώμα ή χάσουν την επαφή με την πραγματικότητα. Κάποιοι έχουν δώσει σαφείς οδηγίες, όπως η φράση: «Είπα στον γιο μου να με τελειώσει, αν φτάσω σε σημείο να μην καταλαβαίνω». Η ευθανασία αναδεικνύεται ως δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση.

Όταν ένα άτομο πάσχει από ανίατη ασθένεια, υποφέρει χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης και, έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασής του, ζητά να τερματιστεί η ζωή του, τότε ο σεβασμός στην απόφασή του αποτελεί πράξη ανθρωπιάς. Η ιατρική μπορεί να παρατείνει τη ζωή, αλλά δεν μπορεί να προσφέρει μια ζωή όπως την επιθυμεί ο καθένας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, παρατείνει ημέρες που για τον ασθενή είναι αφόρητες.

Η περίπτωση του δίχρονου παιδιού στην Ολλανδία

Η συζήτηση γίνεται πιο δύσκολη όταν ο ασθενής δεν είναι σε θέση να αποφασίσει. Η πρόσφατη υπόθεση του δίχρονου παιδιού στην Ολλανδία προκαλεί προβληματισμό. Πρόκειται για την πρώτη γνωστή περίπτωση ευθανασίας παιδιού κάτω των 12 ετών στη χώρα. Το παιδί είχε γεννηθεί πρόωρα και σε ηλικία τεσσεράμισι μηνών διαγνώστηκε με εκτεταμένη εγκεφαλική βλάβη. Στους οκτώ μήνες διαγνώστηκε με σοβαρή μορφή επιληψίας.

Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, οι κρίσεις αυξήθηκαν σημαντικά, ενώ αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα ύπνου και κατάποσης, καθώς και κρίσεις βήχα κατά τη σίτιση.

Η ολλανδική νομοθεσία και οι προϋποθέσεις

Η ολλανδική νομοθεσία προβλέπει ένα ειδικό πλαίσιο για τη διακοπή της ζωής παιδιών ηλικίας από ενός έως δώδεκα ετών, όταν υπάρχει αφόρητη και χωρίς προοπτική βελτίωσης ταλαιπωρία και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Η συγκεκριμένη περίπτωση εξετάστηκε από την αρμόδια επιτροπή, η οποία έκρινε ότι τηρήθηκαν όλες οι προϋποθέσεις.

Αυτονομία και συναίνεση

Στην περίπτωση ενός ενήλικα που μπορεί να αποφασίσει, η ευθανασία συνδέεται άμεσα με την αυτονομία. Ο ασθενής γνωρίζει την κατάστασή του, κατανοεί την πρόγνωσή του και μπορεί να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί να συνεχίσει να ζει υπό αυτές τις συνθήκες. Στην περίπτωση ενός παιδιού δύο ετών, αυτή η δυνατότητα δεν υπάρχει. Η απόφαση δεν μπορεί να είναι δική του και αναγκαστικά λαμβάνεται από άλλους.

Οι γονείς βρίσκονται τότε σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση.

Είναι αυτοί που ζουν καθημερινά με το παιδί, γνωρίζουν τις αντιδράσεις του και βλέπουν τον πόνο του.

Είναι επίσης αυτοί που καλούνται να συναινέσουν σε μια απόφαση που αφορά το τέλος της ζωής του παιδιού τους.

Η αγάπη και η επιθυμία να σταματήσει το μαρτύριο ενός παιδιού μπορεί να συνυπάρχουν με την αδυναμία να γνωρίζει κανείς τι ακριβώς θα επέλεγε το ίδιο το παιδί, αν μπορούσε να επιλέξει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ευθανασία παύει να είναι δικαίωμα. Σημαίνει ότι, όταν απουσιάζει η δυνατότητα συναίνεσης, η προστασία του ανθρώπου που δεν μπορεί να αποφασίσει απαιτεί ακόμη αυστηρότερες προϋποθέσεις. Η διάγνωση και η πρόγνωση πρέπει να είναι όσο το δυνατόν βέβαιες, όλες οι διαθέσιμες θεραπευτικές και ανακουφιστικές επιλογές να έχουν εξεταστεί, και να υπάρχει ανεξάρτητος ιατρικός και θεσμικός έλεγχος.

Αυτή η υπόθεση δεν οδηγεί σε μια εύκολη καταδίκη ή σε μια εύκολη αποδοχή. Αντιθέτως, αναδεικνύει το δυσκολότερο ερώτημα που μπορεί να θέσει η ευθανασία: μέχρι πού μπορεί να φτάσει το δικαίωμα να απαλλάσσεται ένας άνθρωπος από μια ζωή χωρίς προοπτική, όταν ο ίδιος δεν έχει τη δυνατότητα να ζητήσει αυτή την απαλλαγή;

Πηγή: mononews.gr