Του Χρήστου Χωμενίδη
Έζησαν κατά τον 20ό αιώνα στην Ελλάδα κάποιες, ευάριθμες, γυναίκες που κατάφεραν να σπάσουν τον στενό κορσέ του φύλου τους και να διαπρέψουν σε τομείς που μέχρι τότε θεωρούνταν καθαρά ανδρικοί.
Η Πηνελόπη Δέλτα διέπρεψε γράφοντας παιδικά βιβλία.
Με πολλά ερωτηματικά για τη λέξη «παιδικά» – ούτε τα «Μυστικά του Βάλτου», ούτε καν «Ο Μάγκας», πόσο μάλλον οι «Πρώτες Ενθυμήσεις» και οι «Ρωμιοπούλες» απευθύνονται αποκλειστικά σε τρυφερές ηλικίες.
Η Ελένη Βλάχου έγινε η πρώτη διευθύντρια ημερήσιας πολιτικής εφημερίδας, της «Καθημερινής».
Ίδρυσε και τη «Μεσημβρινή», στην οποία επάξια κράτησε το τιμόνι και η Κατερίνα Δασκαλάκη.
Η Μάνια Καραϊτίδη και η Νανά Καλιανέση άφησαν εποχή ως επικεφαλής εκδοτικών οίκων, της «Εστίας» και του «Κέδρου».
Η Χρύσα Χατζηβασιλείου εξελέγη στα σαράντα της μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ και αγωνίστηκε για την αποτροπή του Εμφυλίου.
Η δε Μελίνα Μερκούρη έδωσε καινούργιο νόημα στο υπουργείο Πολιτισμού – όχι μόνο ως «κυρά των Μαρμάρων», αλλά και επειδή τα ΔΗΠΕΘΕ που θεσμοθέτησε το 1983 απελευθέρωσαν την περιφέρεια από την εξάρτηση από τους περιοδεύοντες αθηναϊκούς θιάσους.
Ανάμεσα σε αυτές τις γυναίκες συγκαταλέγεται και η Εριέττα Μαυρουδή.
Με ταλέντο και τσαγανό διέπρεψε στη διαφήμιση, φτάνοντας ως την προεδρία της BBDO, της μεγαλύτερης εταιρείας του κλάδου.
Αυτόφωτη όπως ήταν, δεν άφησε κανένα περιθώριο για υπαινιγμούς ότι ωφελήθηκε από άντρες με τους οποίους συνδέθηκε ερωτικά – αν και μοιράστηκε τη ζωή της με δύο επιφανή πρόσωπα, τον Φρέντυ Γερμανό και τον Γιώργο Δερτιλή, του οποίου η «Ιστορία του Ελληνικού Κράτους» είναι έργο αναφοράς.
«Τόσο πετυχημένη και τόσο ανεξάρτητη;» στραβομουτσούνιαζαν οι «τα φαιά φορούντες, περί ηθικής λαλούντες», κατά τον Καβάφη.
Και βρήκαν τον λάκκο μόλις πρόσφατα, όταν η Μαυρουδή παραχώρησε συνέντευξη στη Ρέα Βιτάλη.
Εκεί ανέφερε ευθαρσώς ότι δεν ήταν καμωμένη για μητέρα, ότι εκτελούσε τα μητρικά της καθήκοντα με τον δικό της τρόπο – ίσως πλημμελώς βάσει των παραδεδεγμένων αντιλήψεων, όσο καλύτερα και πιο κεφάτα μπορούσε.
Έφτασε να αναρωτηθεί μήπως έπασχε από μια μορφή αναπηρίας.
Τότε σηκώθηκε θύελλα. Όχι από όσους σχολίασαν καλόπιστα, αλλά από τους πολλούς που έφριτταν, σαν να είχε ομολογήσει παιδοκτονία. Τι είπε στην πραγματικότητα; Ότι είχε αναθέσει τη μέριμνα της κόρης της, σε μεγάλο βαθμό, στην εκ πατρός γιαγιά της, τη Λελέ, η οποία ήταν τόσο μπροστά από την εποχή της ώστε να συζητά με την πρώην νύφη της για άντρες.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι εθισμένα στη δολοφονία χαρακτήρων. Αρκετοί, ειδικά στο facebook, βρίσκουν άγρια ηδονή στο λιθοβολισμό ανθρώπων που υπέπεσαν σε λεκτικό ολίσθημα. Στην περίπτωση της Μαυρουδή, όμως, ξέφυγε εντελώς, εν μέρει επειδή η κόρη της είναι δημόσιο πρόσωπο και η ιστορία προσφέρεται για μελόδραμα.
Αγανακτισμένες μανούλες διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους επί δύο εικοσιτετράωρα: «Εμείς θυσιαστήκαμε για τα παιδάκια μας! Ενώ εσύ, σουρτούκω, το παράτησες για την καριέρα σου. Και να ήσουν γιατρός, να σου δίναμε ελαφρυντικό. Μα διαφημίστρια; Τσιράκι του καπιταλισμού;»
Το όλον θα θύμιζε «Τρίτο Στεφάνι» του Ταχτσή στα πιο κεφάτα του, αν δεν υπήρχαν δύο αξιοθρήνητα, εντελώς ανθρώπινα στοιχεία.
Αφενός, η αίσθηση πολλών πως, αν δεν τους είχαν πλακώσει οι υποχρεώσεις, θα είχαν θριαμβεύσει – μια βολική δικαιολογία, μια αυταπάτη.
Αφετέρου, η δυσφορία τους για τη μητρότητα.
Όποιος παίρνει ικανοποίηση από την ανατροφή, δεν έχει λόγο να επιτίθεται σε μια «άστοργη».
Το νιώθει απρεπές να κοκορεύεται.
Κάποιες μητέρες αληθινά σπουδαίων ανθρώπων το ήξεραν: «Ας είναι καλά κι εκείνο κι όλα τα παιδιά του κόσμου», έλεγαν και κοκκίνιζαν σεμνά.
Σήμερα πολλές μανούλες μιλούν για τα παιδιά τους στον πρώτο πληθυντικό και πλακώνονται με τον δάσκαλο όταν δεν βάζει άριστα. Αυτό δεν είναι μητρότητα. Είναι πρότζεκτ, χωρίς ιδιαίτερα καλούς οιωνούς.
«Στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε…» έχει γράψει η Λίνα Νικολακοπούλου και μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης. Στην περίπτωση της Εριέττας Μαυρουδή αποδείχθηκε περίτρανα για μία ακόμα φορά.
- Ο Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας
Πηγή: capital.gr
