Η παγκόσμια αγορά ομολόγων, ο υποτιθέμενος πυλώνας σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ζει στιγμές απόλυτου πανικού. Δεν πρόκειται για μια απλή διορθωτική κίνηση, αλλά για ένα βίαιο, μαζικό κύμα ρευστοποιήσεων που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του, εκτοξεύοντας το κόστος δανεισμού σε επίπεδα που είχαμε να δούμε δεκαετίες.

Το αμερικανικό 10ετές, ο παγκόσμιος δείκτης αναφοράς για το χρήμα, «έσπασε» το φράγμα του 5,3%, στο υψηλότερο επίπεδο από το 2002. Η Μεγάλη Βρετανία βλέπει τις αποδόσεις της να ξεπερνούν το 5,5% και το 6%, σε επίπεδα προ του 2008 και του 1998 αντίστοιχα. Η Γαλλία και η Γερμανία ακολουθούν τον ίδιο αυτοκαταστροφικό ρυθμό.

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος

Αυτή η καθολική κατάρρευση των τιμών των ομολόγων δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι το αποτέλεσμα μιας δεκαετίας εθισμού των Κεντρικών Τραπεζών και των κυβερνήσεων στο «φθηνό χρήμα» και στην ανεξέλεγκτη διόγκωση του χρέους.

Τώρα, η αγορά ξυπνά βίαια από το όνειρο και συνειδητοποιεί ότι το πάρτι τελείωσε.

Γιατί συμβαίνει αυτό

Οι αιτίες συνθέτουν μια τέλεια καταιγίδα αλαζονείας και ανικανότητας. Οι αγορές δεν πιστεύουν πλέον το αφήγημα των Κεντρικών Τραπεζών για σύντομη μείωση των επιτοκίων.

Ο πληθωρισμός, τροφοδοτούμενος από τις γεωπολιτικές εντάσεις και το πετρέλαιο που φλερτάρει με τα 100 δολάρια, αποδεικνύεται πολύ πιο επίμονος. Ταυτόχρονα, τα υπέρογκα κρατικά χρέη, με τις ΗΠΑ να ξεπερνούν τα 40 τρισεκατομμύρια, προκαλούν τρόμο.

Οι επενδυτές βλέπουν τις κυβερνήσεις να συνεχίζουν να δανείζονται αλόγιστα για να καλύψουν ελλείμματα και απαιτούν πλέον ένα τεράστιο «ασφάλιστρο κινδύνου» για να τις δανείσουν.

Μήπως θυμίζει 2008;

Μέσα σε αυτό το χάος, το ερώτημα πλανάται απειλητικό: μήπως θυμίζει 2008; Η απάντηση είναι ναι, και ίσως είναι χειρότερα.

Αν το 2008 ήταν η κρίση των τοξικών στεγαστικών δανείων και της κατάρρευσης του ιδιωτικού χρέους, η τωρινή κρίση χτυπά τον ίδιο τον πυρήνα του συστήματος: το κρατικό χρέος.

Δημοσιονομική ασφυξία για τα κράτη

Οι συνέπειες θα είναι βαριές και άμεσες. Για τα κράτη, η άνοδος των αποδόσεων σημαίνει δημοσιονομική ασφυξία.

Τεράστια ποσά από τους προϋπολογισμούς θα κατευθύνονται αποκλειστικά στην πληρωμή τόκων, περιορίζοντας δραματικά τα κονδύλια για υγεία, παιδεία και κοινωνική προστασία. Αυτό ανοίγει διάπλατα την πόρτα για νέα, σκληρά φορολογικά μέτρα.

Το βάρος στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις

Για τους πολίτες, η κρίση μεταφέρεται άμεσα στην προσωπική τους οικονομία. Τα επιτόκια των ομολόγων είναι η βάση για τα επιτόκια στη λιανική τραπεζική.

Το κόστος για στεγαστικά και επιχειρηματικά δάνεια αυξάνεται κατακόρυφα, καθιστώντας την απόκτηση στέγης απρόσιτη και παγώνοντας τις νέες επενδύσεις και τις προσλήψεις.

Το ευρώ υποχωρεί, η κερδοσκοπία κερδίζει

Η κρίση στην αγορά ομολόγων συνοδεύεται από κατάρρευση του ευρώ, το οποίο υποχώρησε κάτω από τα 1,13 δολάρια, στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 17 μηνών. Αυτό εντείνει τις πληθωριστικές πιέσεις στην Ευρώπη και αυξάνει το κόστος των εισαγωγών.

Η κερδοσκοπία, με τα hedge funds να ποντάρουν επιθετικά short, λειτουργεί ως επιταχυντής της κρίσης. Η αγορά έχει γίνει ένα «σφαγείο», όπου οι ισχυροί εκμεταλλεύονται τον πανικό για να κερδίσουν, ενώ οι αδύναμοι, τα κράτη και οι πολίτες, πληρώνουν το μάρμαρο.

Η εποχή της αθωότητας τελείωσε

Το φάντασμα του 2008 δεν πλανάται απλώς· έχει ήδη εισβάλει στο δωμάτιο. Και αν δεν υπάρξει άμεση, ριζική αλλαγή πλεύσης, η κατάρρευση αυτή θα είναι μόνο η αρχή μιας πολύ χειρότερης οικονομικής βαρβαρότητας.

Πηγή: 1voice.gr